بهار

تو بهاری؟

                  -نه!

                        بهاران از توست

از تو میگیرد وام،

هر بهار این همه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو!

صدایت کردم از ژرفای یک یاس

به لحن آبی و نمناک باران

نمیدانم شنیدی برنگشتی

و یا این بار نشنیدی و رفتی

عجب دریای غمناکی است این عشق

ببین با سرنوشت من چها کرد

تو هم این رنجش خاکستری را

میان یاد پیچیدی و رفتی

تمام غصه هایم مثل باران

فضای خاطرم را شتشو داد

و تو به احترام این تلاطم

فقط یک لحظه باریدی و رفتی

تو را به جان گل سوگند دادم

فقط یک شب نیازم را ببینی

ولی در پاسخ این خواهش من

تو مثل غنچه خندیدی و رفتی 

تمام بغض هایم مثل یک رنج

شکست و قصه ام در کوچه پیچید

ولی تو از صدای این شکستن

به جای غصه ترسیدی و رفتی

                 

                                               مریم حیدرزاده

خیلی دلم برات تنگه!

میخواهمت!

ای جزیره ناشناخته دوردست ترین رویاهای نرسیده ام!

وقتی میدانی که دلی تا انتها در گرگ و میش وسوسه داشتنت عین بادبادکی گره خورده به درخت گیر تو است، چرا تنها رهایش میکنی؟ 

دلتنگی

نمی‌دانم از دلتنگی عاشق‌ترم

یا از عاشقی دلتنگ ‌تر!

فقط می‌دانم در آغوش منی بی آنکه باشی

و رفته‌ای بی آنکه نباشی

کاش بودی

 

 

به دو چشم های سیاهت که راحت جانند

به آن دو جام بلور

                         آن شراب بی مانند

به آن دو اختر روشن

                        دو آفتاب پر از مهر

به آن دو مایه امید

به آن دو شعر شرر خیز

                          آن دو مروارید

کرا ز خویش مران

                       با خود آشنایی ده

مرا از این غم بیگانگی رهایی ده

بیا

     بیا و باز مرا قدرت خدایی ده

 

 

 

کاش بودی و قبولی از دانشگاهو بهم تبریک میگفتی، کاش بودی.

 

 

 

 

خداحافظ

چگونه باز به ماتم نشست خانه ما

هزار نفرین باد

به دست های پلیدی

که سنگ تفرقه افکند در میانه ما

کویر تشنه باران است

             - تشنه خوبی

 به من محبت کن!

که ابر رحمت اگر در کویر می بارید

به جای خار در بیابان

                         - بنفشه می رویید!

________________________________________________________________________

سلام

اومدم بهت بگم من شنبه دارم میرم مشهد و یه مدت نیستم! 

حلالم کن و خداحافظ.

خوب یا بد

 

 

خوب یا بد،

                تو مرا ساخته ای

 

تو مرا

          صیقلی کرده و

                               پرداخته ای

 

 

 

تو کی با من حرف زدی؟

شده یه بار بیای بگی چی از جون من میخوای؟

اصلا تو جواب تلفنای منو میدی که حالا بخوای با من حرف هم زده باشی؟

میگی حامد خودش میدونی بین ما چیه نه من نمیدونم، نمیدونم چیکار کردم که باید اینجوری بشه.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

من پاکباز عاشقم

                     از عاشقان تو

با مرگم آزمای

با مرگ اگر که شیوه تو آزمودنی ست

 

 

 

 

 

 

دریا و آسمان

 

کاش یک شب تا سحر عاشق شویم

راز عشق پونه ها را بشنویم

کاش دریا را کمی باور کنیم

از شراب عشق لب را تر کنیم

بارش احساس را معنا کنیم

سیب سرخ عشق را پیدا کنیم

کاشکی خالی تر از پر می شدیم

یک زمان رنگ کبوتر می شدیم

کاشکی با عشق تنها می شدیم

عاقبت دریای دریا می شدیم

 

من به جواب ندادن تو عادت دارم اما مامانم چی؟

                                                          خیلی ناراحته  

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دستم را بالا می برم و آسمان را پایین می کشم می خواهم

بزرگی زمین را نشان آسمان دهم ! تا بداند گمشده ی من نه در آغوش او . . .

که در همین خاک بی انتهاست آنقدر از دل تنگی هایم برایش خواهم گفت
......
تا سرخ شود . . . تا نم نم بگرید . . . آن وقت رهایش

می کنم و می دانم کسی هرگز نخواهد دانست غم آن غروب بارانی

همه از دلتنگی های من بود

 

 

 

 

 

سلامی دوباره

یه مدت بود انترنت نداشتم

 

چقد حـــــرف برا گفتن دارم.

 

لیلی و مجنون

 

 

 

 

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه ی لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟

بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم میزنی

دردم از لیلاست آنم میزنی

خسته ام زین عشق دلخونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو / این لیلای تو ..... من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم.

در رگ پنهان و پیدایت منم

سالها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم.

صدقمار عشق یکجا باختم

کردمت آواره صحرا نشد

گفتم عاقل میشوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی..

دیدم امشب با منی گفتم بلی..

مطمئن بودم به من سر میزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خارت کرده بود

درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم.

صد چو لیلا کشته در راهت کنم...

 

 

 

 

خدایا

 

 

خدایا!

به کجای دنیا برمیخورد

که منم شبی

بی گریه سحر کنم؟!

 

 

 

 

غم

 

 

فقط تو میتونی غمامو خاک کنی .

غم!!!

 

همیشه آرامش معنیه خوشی نیست...

گاهی در اوج درد احساس خوشی دارم!!!!

تعجب مکن" عجیب نیست...

 

 

این منم با دنیایی اینگونه..

این منم که گاهی نابود میشوم در خنده ها و گاهی زنده ام در دردها...

این منم که خوشبختیش زیبا ترین رنگ عالم است.........

غم!!!

 

 

 

 

 

ممنونم ازت

 

 

تا که نهال عشق تو، در دل من جوانه زد

کرغ غزل سرای غم، بر سرم آشیانه زد

 

دل چو گرفت بوی تو، همچو نسیم خوش نفس

بر سر هر گذرگهی، نغمه عاشقانه زد

 

تا که چو نی گلویم از پنجه بغض بسته شد

از سر بند بند تن، شعله دل زبانه زد

 

آنکه رسید بر سر گنج مراد عاشقی

سنگ نیاز بر سر بیش و کم زمانه زد

 

آنکه به اوج عاشقی بال گشود و پر گرفت

چشم طلب ببست و پا بر سر آب و دانه زد

 

دولت عشق من اگر، سکه نزد به نام تو

خاتم شعر من ترا سکه جاودانه زد

 

مرغ غزل سرا دگر خون چکد از ترانه اش

بسکه ز شام تا سحر نغمه زد و ترانه زد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ممنون که اومدی و رخ دادی تا ببینمت.

کلی انگیزه برا درس خوندن پیدا کردم.

 

 

 

 

فردا

 

نسیم نافه ریز یاد تو

چو می وزد به باغ خاطرات من

خزان سرد زندگی

                      پر از طراوت بهار میشود

زلال چشمه سار اشتیاق

دویده در رگ خموش ساقه ها

فضای باغ خاطرات، پر ز برگ و بار میشود

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

فردا به شوق دیدن تو میام دانشگاه کاش اونجا باشی و بتونم ببینمت.

چقد خنده داره، انگار تو همون آدمی نیستی که ۲ سال پیش هر وقت میخواستم میتونستم صداتو بشنوم، الان برای یه بار دیدنت اونم از دور دارم اینهمه ذوق میکنم

 

 

 

 

سوتی جدید.

وقتی من درس میخونم دقیقا شبیه این عکس میشم

خود به خود دستم روی کتاب اسمتو تکرار میکنه و همه جای کتابام اسم تو هستش

یه کتابی رو داده بودم که سمیه و پروانه بخونن وقتی سمیه کتابو پس آورده میگه این کتاب مال کیه؟

گفتم: مال خودمه باور نکرد و فک میکرد کتابه تو هستش،

گفت که: پروانه وقتی اسم تورو روی کتابم دیده گفته بیا اینم از حامد، اینم دوس دختر داره.

 

 

 

امروز

فکر نمیکنی دیگه من چوب اشتباهاتمو خوردم؟

فکر نمیکنی دیگه بسته؟

یادته اون روز که برام کامنت گذاشته بودی و تهدید کرده بودی که دیگه نمیخوام صداتو بشنوم چقدر جلوی چشمات گریه کردم؟

اون روز من نمیدونستم که تو منو میبینی اما بعدا خودت گفتی که میدیدمت پس اشک تمساه نبود تو فکرشو بکن این مدت که از هم دور بودیم چی به سرم اومده.

 

 

بساز ای دل پر سوز من، به غربت خویش

                                                       چو لاله ای که به صحرا غریب میسوزد

مرا ز آتش سوزان اشـــک منــــــع مکن

                                                      که باغ عشق من از یک لهیب، میسوزد

 

عمرت مثل امشب باشه ایشالا

۱۲۰ سال عمر کنی با شادی و خوشی

سهم ما از هم

 

سهم ِتـو از من

هرچه بود ؛

سـپـردی اش بـه بـاد .

سهم ِمن از تــو

هر چـه بـود ؛

هـســت .

عـزیـز می دارمـش

تا آخرین نـبـض ِبـودن

تا لحـظـه ی سـپــردن بـه خــاک ...

مرز ناتوانی

چه شد ایام مستی ها و دور شادمانی ها

به ناکامی کشید آخر، زمان کامرانی ها

ز نادانی نشد پیدا، رهی تا مرز دانایی

رسید آخر توانایی، به مرز نا توانایی ها

چو مستی کز هیاهوی و فغان افتد ز پا آخر

پس زانوی غم بنشاند مارا سرگرانی ها

غریب شهر خویشم، کس زبانم را نمی داند

گریبان میدرم از درد این بی همزبانی ها 

دیشب باز خوابتو دیدم

نمیدونم چرا هر وقت میای تو خواب من گریه میکنی

ایشالا خیره مواظب خودت باش

الهی نامه

 

الهی به شب زنده داران عشق

مریدان غم، سرسپاران عشق

 

الهــــــی به پیران پاکیزه کیش

به دلــهای غم پرور ریش ریش

 

به سوز دل عندلیبان عشـــق

که بردند سر در گریبان عشـق

 

به بغض گلوگیر طـــــــاقت ربای

به جانسوزی گریـــــــه هایهای

 

به چشمان غم دیده شیل ریز

که گرینـــــــد بر، نامه رستخیز

 

مــــرا آتشـــــی سینه افروز ده

اگر عشق دادی، جگر سوز ده

 

الهی به عشـــــقم سرافراز کن

در غم به روی دلــــــــــم باز کن

 

در آتش بکن جسم و جانم مذاب

مـــــس خام مــــا را بکـــن زر ناب

 

شراری در این خاک نا پخته زن

که تا پخته گردد، تن و جان من

 

بکش از غم عشق در غربتم

که بوی وطـــن آیـــــد از تربتم

سرگردان عشق

 

 

 

 

تا به کی آشفته و حیران و سرگردانی عشق

 

می کشد آخر مرا این درد بی درمان عشـــق

 

 

 

عشــق چون فرمان دهد برکشتنم؟ درحیـــرتم

 

من که عمری بوده ام سر در خط فرمان عشق

 

 

 

 

 

 

 

 

ناکام

تا کی گل من، بلبل ناکـــام تــــو باشم

در کنج قفس گوش به پیغام تو باشـــم

                                                        فریاد جـــگر ســــوز، نســــود جـــــگر تو

                                                        تا کی من حسرت زده در دام تو باشم

تا چند تماشـــــــاگر آن چـــهره و تا کی

خرسند ز ســــتودای تو با نام تو باشم

                                                         صــــــبر از دل و آرام ز تن رفــــــــته ندانم

                                                         آرام دلـــــــم تــــا به کـــــجا رام تــو باشم

دست ازتو کشیدن نتوانم، چه کنم من؟

از در چـــو برانی، ســــر بام تــــو باشم

                                                       یادم کـــــن و گــــاهی به نگـــاهی بنـــوازم

                                                        بگــــذار که شــرمـــنده انـــعـام تـــــو باشم

چه خواهی گفت....

چه خواهی گفت روز حشر در پیش خدای من

جـــواب نالــه ها و گـریـه های، هــایــهـای من

                                                       امید و آرزویم برده ای با خود کـــه در دنیــا

                                                       نماند آرزوی زنــــــده بـــودن از بـــرای مـــن

به روز بی کسی افتاده ای را ترک می کردی

چو می رفتی از این کـاشانه محـنت فزای من

                                                       بهار از شوق تو هر ساله سرمیزد به این خانه

                                                       نیاید بی تو شور و شــادمانی در سـرای مـــن 

از این رسواترم خواهی، میان خلق چون مستان

بنه زنجــــــیر رســـــوایی و بد نامی به پــای من

                                                         ز یادت رفته گر فصـــل خــــزان و برگ پاییزی

                                                         به یادت آور رخ زرد و خزان برگـــــــهای مــــن